Gry jak Gartic Phone, tylko muzyczne

Jeśli grałeś w Gartic Phone z ekipą, znasz już kształt dobrej przeglądarkowej gry imprezowej — i warto nazwać jej części, bo muzyczna wersja tego jest o wiele rzadsza, niż można by przypuszczać.

Co Gartic Phone naprawdę trafia

• Wszyscy coś robią. Nikt nie jest widownią czekającą na swoją kolej.
• Próg wejścia to ludzik z patyków. Bycie w tym słabym jest zabawniejsze niż bycie dobrym, więc bycie słabym nie jest karą.
• Pracujesz sam, a wyniki oglądacie razem. Odsłona to cała gra; rysowanie to tylko sposób na zdobycie do niej materiału.
• To link. Bez konta, bez instalacji, bez niczego, co trzeba tłumaczyć jednej osobie na służbowym laptopie.

Trzeci punkt jest nośny. Gra, w której wszyscy patrzą sobie na ręce, nie ma odsłony, a gra bez odsłony to zadanie.

Dlaczego wersje muzyczne to niemal same quizy

Poszukaj muzycznego Gartic Phone, a dostaniesz gry w zgadywanie piosenek. Są w porządku i są innym gatunkiem: przypominasz sobie, a nie tworzysz. To czyni z nich quiz ze ścieżką dźwiękową i dziedziczą problem quizów — kto nie dzieli z ekipą historii słuchania, po prostu przegrywa i wie o tym od drugiej rundy.

Powód, dla którego przez długi czas nikt nie zrobił wersji „twórczej”, jest nudny i techniczny. Rysowanie w przeglądarce potrzebuje płótna i myszy. Robienie muzyki w przeglądarce potrzebowało planowania dźwięku na tyle dokładnego, żeby stopa lądowała na miarę, a przeglądarki były w tym słabe do stosunkowo niedawna — a jeśli stopa spóźni się o dziesięć milisekund, wszyscy to słyszą i nikt nie potrafi powiedzieć dlaczego.

Ta sama struktura, przełożona

Ograniczeniem, które robi robotę w obu, jest wspólny punkt wyjścia. To, że wszyscy rysują to samo hasło, sprawia, że wyniki da się porównać, a więc że są śmieszne; to, że wszyscy budują na tym samym tempie, robi dokładnie to samo. Pozwól każdemu wybrać własne tempo, a dostaniesz osiem kawałków, których nie da się postawić obok siebie — muzyczny odpowiednik ośmiu różnych haseł.

Część, która ludzi zaskakuje

Osoba, która upiera się, że nie ma słuchu, zwykle wypada dobrze. Po części dlatego, że perkusja to siatka, a siatka nikogo nie onieśmiela, ale przede wszystkim dlatego, że nie próbuje zrobić tego dobrze — próbuje trafić, a to właściwy instynkt przy ośmiu taktach ocenianych przez pięciu znajomych w jakieś dwanaście sekund.

Producenci w pokoju przegrywają pierwsze rundy z lustrzanego powodu. Cztery minuty nie starczą na aranżowanie, więc nawyk budowania czegoś porządnego działa przeciwko nim, a ten, kto walnął głośny pattern stopy i poszedł dalej, zbiera głosy.

Gdzie tego spróbować

GrooveArena działa w tym formacie. Od dwóch do ośmiu osób, link do prywatnego pokoju, bez konta i bez instalowania. Jeśli wolisz najpierw zasady, jak grać mieści całość na jednej stronie — minuta czytania, sześć minut grania.